Wiele gmin przyjęło  praktykę, że właścicieli polnych dróg, a ściślej - znajdujących się pod tymi drogami gruntów, obciąża podatkiem od nieruchomości. Praktyka ta zaczyna być również przejmowana przez Gminy, które dotąd obciążały właścicieli takich gruntów podatkiem rolnym. Powód jest banalny – większe wpływy do kasy Gminy. Czy jednak praktyka ta jest zgodna z obowiązującym prawem?

 Czym jest droga polna?

         Na mapach geodezyjnych polne drogi z reguły są oznaczane symbolem „Dr” odnoszącym się do użytku gruntowego o nazwie „drogi” (§ 68 ust. 3 pkt. 7 lit. a rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03.2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków; Dz.U. z 2001r. Nr 38 poz. 454) . Zgodnie w/w rozporządzeniem do użytku takiego zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (T.j. Z 2007r.; Dz.U. Nr 19, poz. 115), a w szczególności grunty zajęte pod: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe, drogi gminne, drogi w osiedlach mieszkaniowych, drogi dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych oraz do obiektów użyteczności publicznej, place postojowe i manewrowe przy dworcach kolejowych, autobusowych i lotniczych, portach morskich i rzecznych i innych oraz ogólnodostępne dojazdy do ramp wyładowczych i placów składowych. Wspomniana ustawa o drogach publicznych wymienia drogi dojazdowe do gruntów rolnych jako drogi wewnętrzne nie będące drogami publicznymi (art.8 ust 1 ustawy).